De (bijna) eeuw van Jacques Schellens

Hoe blijf je positief en vitaal als de jaren gaan tellen? Hoe richt je ook dan wonen en leven op een fijne manier in? Daarvoor moet je een flinke dosis levenslef hebben. En een tikkeltje eigenwijs zijn. Deze Levenslopers zetten hun eigen stappen. Laat je inspireren!

Zijn nog levendige belangstelling voor mens, maatschappij, cultuur en religie is typerend voor Jacques Schellens (1927), oud-bestuurder van Waalboog-locatie Joachim en Anna. Hoewel de jaren ook bij hem heus hun sporen nalaten, heeft hij in zijn honderdste levensjaar nog amper ingeboet aan positiviteit, levenslust én grote interesse in de wereld om hem heen.

‘Nu zittend in deze oude stoel, draait de film van het leven zich af en toe voor mijn ogen af,’ zegt Jacques. Hij is opgegroeid in Eindhoven. ‘Als jongste van 10 kinderen had ik niet al te veel in te brengen. Nu wordt veel meer rekening gehouden met de kinderen, als deelnemer in het gezin. Kinderen worden tegenwoordig ook veel meer begeleid in het maken van keuzes, gericht op hun mogelijkheden en ambities. Dat was vroeger niet zo. Je deed wat er van je werd gevraagd, op het gebied van school en werk. Wij waren allemaal erg plichtsgetrouw.’

Oefeningen in geduld

In zijn tienerjaren hebben de oorlogsjaren Jacques parten gespeeld. Hij was 13 toen de Duitsers Nederland binnenvielen en zijn vader werd meegenomen in gevangenschap voor verhoren. Het hele gezin zou de oorlog overleven. Gelukkig. De middelbare schoolperiode van Jacques verliep onrustig. Vooral vanaf medio 1942 was het onderwijs erg verbrokkeld. Door de oorlog en de daaropvolgende diensttijd, heeft Jacques het gymnasium niet kunnen afmaken. Er was weinig vertier voor de jeugd, los van de dansclubjes die door ouders werden georganiseerd. Daar leerde Jacques een meisje kennen. Zijn toekomstige vrouw. Direct na de HBS moest hij in dienst, waarvan twee jaar naar Nederlands-Indië. ‘We moesten allebei geduld hebben. De communicatie met thuis ging alleen per brief. Voor een telefoongesprek met mijn ouders moest ik twee keer een halve dag reizen.’

Een goed team

‘Van ons had de verlovingstijd wel wat korter mogen duren. Hoewel in die periode wel een stevig fundament is gelegd voor onze relatie. Samen een goed team zijn, dat is heel veel waard in een huwelijk.’ In het gezin werden vijf kinderen geboren. Inmiddels bekleedde Jacques een directiefunctie binnen het familiebedrijf, een in Eindhoven en omstreken bekende textielfabriek. ‘Die fabriek was een stuk van ons leven. Toen het steeds slechter ging met de textielindustrie, hebben we er met tranen afscheid van moeten nemen. Gelukkig hebben we altijd een geweldig goede verstandhouding gehad, in de familie en met onze mensen. Ondanks de soms zware perioden en de kopzorgen.’

Drie cijfers

Het gezin verhuisde naar Nijmegen, waar Jacques bestuurder werd van Joachim en Anna, locatie van De Waalboog. Met veel plezier en betrokkenheid, tot zijn pensioen in 1991. Nu, ruim 35 jaar later, zou Jacques graag nog eens een rondleiding* op ‘zijn’ locatie krijgen. Want hij heeft wel een paar vragen, onder andere over bewoners en indicatiestelling. Ook in zijn honderdste levensjaar houdt hij oog voor de samenleving en voor wat in het leven belangrijk is. ‘Het is goed om je te blijven afvragen wat je wilt en wat je ambitie is. En daarin dan ook doorgaan en niet te gauw tevreden zijn!’ En te blijven ademen. De ouders van Jacques zijn 92 en 92 jaar geworden. Zijn oudste broer werd bijna 103 jaar oud! Ook Jacques gaat voor drie cijfers. Hij maakt zijn eeuw graag vol.

 

*De rondleiding is er uiteraard gekomen, zie bovenstaand beeld. De manager zorg van Joachim en Anna heeft Jacques persoonlijk opgehaald, een rondleiding gegeven én al zijn vragen beantwoord.