Leven is een werkwoord

Hoe blijf je positief en vitaal als de jaren gaan tellen? Hoe richt je ook dan wonen en leven op een fijne manier in? Daarvoor moet je een flinke dosis levenslef hebben. En een tikkeltje eigenwijs zijn. Deze Levenslopers zetten hun eigen stappen. Laat je inspireren!

Harry Elsinghorst is gezegend met een goede gezondheid. Dat hij in zijn leven door ziekte slechts een halve dag niet heeft gewerkt, ziet hij als een kwestie van veel geluk. Toch kun je als het gaat om vitaliteit het leven absoluut een handje helpen. Voor Harry is leven namelijk een werkwoord.

‘Als het in je koppie goed zit, blijf je langer gezond. Mentale gezondheid helpt je fysiek, daar ben ik van overtuigd,’ zegt Harry. Hoewel hij alleen in zijn appartement woont, is hij vaak onder de mensen. Harry helpt anderen, werkt als vrijwilliger, schrijft een boek, loopt ook dit jaar weer de Nijmeegse 4Daagse, fietst drie keer per week en doet op meer vlakken nog volop mee. Wat hij niet doet is stilzitten en vereenzamen. 

Helpen

Anderen helpen is voor Harry niet meer dan vanzelfsprekend. Van kleine hulpvragen tot best grote opgaven: Harry staat graag voor anderen klaar. In het verleden heeft zijn schoonmoeder 14 jaar bij hem en zijn in 2023 overleden vrouw Carla ingewoond. Ook zijn schoonvader woonde korte tijd bij hen. ‘Op deze manier voor je ouders zorgen, moet zondermeer kunnen. Tegelijkertijd zou ik zelf zeer terughoudend zijn om bij een van mijn kinderen te wonen. Zoiets werkt alleen als je voldoende ruimte hebt en je ook afstand kunt bewaren.’ Maar helpen doe je niet alleen als het om je directe naasten gaat. Het is iets wat Harry van nature en met plezier doet. ‘Iets doen voor een ander is eenvoudig. En leuk.’

Werken

In 2017 werd Carla opgenomen bij De Waalboog. Zes en een half jaar is Harry iedere dag naar haar toe gegaan. Hij hielp ook de anderen op de afdeling, deed de inkoop en kookte elke zondag voor de 16 bewoners van de afdeling. Ook na Carla’s overlijden is Harry als vrijwilliger verbonden gebleven aan De Waalboog. Eens per week gaat hij wandelen met enkele bewoners. ‘Ik heb groot respect voor de mensen die voor Carla hebben gezorgd en er voor haar waren en ook daarom doe ik het. Ik weet dat een praatje soms al genoeg is en op deze manier kan ik er nu voor de andere bewoners zijn.’ Je kunt je altijd blijven inzetten voor de maatschappij. Al dan niet betaald.

Schrijven

‘Carla is in 1980 begonnen met schrijven over wat ze meemaakte. Dat hielp haar. In haar agenda’s vind ik ook allerlei levenswijsheden en gedichten terug. Dit raakt mij.

Denkend aan de dood

Kan ik niet slapen

En niet slapend

Denk ik aan de dood

En ’t leven vliedt

Gelijk het vlood

En elk zijn is tot niet-zijn geschapen

Ik ben bezig alles wat ze heeft geschreven te verwerken in een boek over haar. Mijn schrijven houdt Carla dichtbij èn het houdt mijzelf scherp.‘

Bewegen

Harry heeft zijn leven lang lichamelijk werk verricht. Hij houdt van beweging. Fietsen bijvoorbeeld, samen met de tien mannelijke leden van zijn fietsclubje. Of wandelen. Dit jaar loopt hij voor de zevende keer de Nijmeegse 4Daagse. ‘Ik oefen van tevoren niet extra. Ik loop ‘m gewoon.’ Dat gaat hem tot nu toe prima af. Misschien komt dat omdat Harry een doel heeft: de oudste 4Daagse-wandelaar ooit worden.

Meedoen

Volgens Harry gaat het niet alleen om bezig zijn, maar ook om van betekenis blijven. Hij ziet het overal om zich heen: mensen die zich terugtrekken, vereenzamen of denken dat ze alles alleen moeten oplossen. Zelf gelooft hij in meedoen. In blijven bewegen, letterlijk en figuurlijk. In contact houden. Elke zaterdag eet hij met zijn buurman. Om beurten koken de mannen drie gangen voor elkaar.

Nadenken

Vier jaar na de opname van Carla verhuisde Harry bewust naar een appartement zonder tuin. Naar een plek waar hij zelfstandig kan wonen en waar hulp dichtbij is als dat nodig is. In al zijn bezigheden vindt hij dat veel mensen een belangrijke taak te lang uitstellen: nadenken over later. Hij en Carla regelden tijdig een levenstestament. ‘Dat moet je doen,’ bepleit Harry. ‘En dan maar honderd keer hopen dat je het nooit nodig hebt.’